Birthday blues...

...en hoe ze oplosten, dit jaar

Photo by Siora Photography on Unsplash

Sommige mensen hebben het in de aanloop naar Kerstmis, ik heb het meestal in de eerste dagen van mei: vlagen van onbestemde treurigheid, een zwaar hart. Ook dit jaar weer. Ik werd er een beetje nerveus van, voelde onrust: kom op, doe iets, bel iemand, zoek afleiding of verdoving, fix dit gevoel…

Het komt door mijn verjaardag, denk ik: vandaag 8 mei word ik 73. Ik vier dat uitgebreid en supergezellig: gisteravond een heerlijk etentje met Spumante en zo’n verjaarsvuurwerkje op de tafel met mijn dochter en oudste kleindochter, vanavond in een restaurant met het gezin van mijn zoon en schoondochter; straks ga ik ook nog met een stuk of tien vrouwen van mijn Leuke Ouwe Vrouwen Energieclub Rotterdam naar museum Fenix. Je zou denken mijn liefje, wat wil je nog meer. Vanwaar die donkere schaduw vooraf?

Oud zijn en nog ouder worden bevalt me prima.

Maar ik herken het inmiddels en ik denk dat het een echo is van een geboortetrauma. Net zoiets als wanneer je onderweg bent, en ineens krijg je een akelig gevoel in je maagstreek en je beseft: o ja, hier was toen dat enge ongeluk. Nu kom ik weer langs mijn geboortedag, als het ware, en mijn onderbewuste stuurt een gevoels-herinnering omhoog.

Het begin van mijn leven was moeilijk. Ik kwam ongepland en ongewenst, huilen was nog goed voor de longetjes in die jaren vijftig en mijn ouders waren zwaar getraumatiseerd, wie was dat niet in die tijd van de keurige gordijntjes en daarachter God weet wat voor huiselijk ongeluk. Alle hunkering naar warmte en liefde, alle eenzaamheid en verlatenheid van toen, die zijn er nog altijd, ergens diep in mijn binnenste. En die willen bij tijd en wijle gevoeld worden.

“Wij doen niet aan loslaten,” zeg ik tegen cliënten die me vertellen waar ze allemaal vanaf willen. “Er gaat nooit iets weg, je komt er nooit vanaf.” En dat kan ik dus uit eigen ervaring zeggen.

Piekeren, tobben en medelijden hebben met jezelf noem ik een soort hobby van het onderbewuste. Het is een gewoonte die je afleidt, die je helpt om minder te hoeven voelen. Maar als je de sombere gedachten laat voor wat ze zijn en je hart opent voor het gevoel: de zwaarte, de kramp, de branderigheid, kortom voor de pure pijn, verandert het in compassie - in de allereerste plaats zelfcompassie, en dat wordt vanzelf compassie met de rest van de wereld.

Ik zat het uit, ik schreef erover en ik was ermee.

Toen werd ik op een ochtend glimlachend wakker uit een droom over een groot feest. Ik ben uitgenodigd, maar in het begin is er veel verwarring en gedoe. Uiteindelijk krijgt iedereen in de droom een flacon met een magisch goedje, ik wrijf het uit over mijzelf en mijn hele lichaam begint extatisch te knetteren en te smelten.

Wat een leuke plotwending. Mijn onderbewuste gaf me als het ware een ultrakorte samenvatting: ik kwam 73 jaar geleden naar het feest van het Leven en kreeg een en ander voor mijn kiezen, maar toen ontdekte ik hoe fijn massage is, om te krijgen en om te geven, en nu is mijn oude lijfje blij.

Waren de birthday blues, die kleine terugval in oude pijn, een poging om me in mijn oude hobby-gewoonte te houden? Het onderbewuste heeft altijd het beste met ons voor, en het kan zijn dat ze daar in de diepte geloven: ze kan beter gespannen rondlopen, dan dat ineens alles opgelost is.

Want wat ik steeds scherper zie bij het ouder worden is het wonderlijke fenomeen dat het eigenlijk best een uitdaging is om geen problemen meer te hebben. Het is echt een kunst om het uit te houden in die eenvoud, om niet te zeggen in die leegte.

Misschien is dat wel de ware kunst van het oud worden.

Ben benieuwd of je dat herkent?