Ik ben 65. Voor veel mensen is dat nog jong. Dat vind ik niet. In mijn beleving ben ik 85. Zo ongelooflijk veel en diep en vrolijk geleefd, zoveel dankbaarheid waar ik vol van zit……..en nu wordt het allemaal minder, op elk niveau. Voor mij voelt het als volbracht. Vervuld. En ik ben er nog……hoe ga ik dat doen? Alles wat ik over het leven wist is ingedaald en ik verteer. Met plezier hoor maar de toekomst? Ik vind het een schrikbeeld, en ik schrik nog het hardst dat ik dit zo vind. Had ik niet verwacht. Ik had altijd veel respect voor oude mensen, en die waren daar ergens, aan de overkant, in een tehuis of achter een karretje. Maar nee, ik behoor er nu zelf toe.
Ja dat is precies de uitdaging: nu is er nog maar een richting en dat is de diepte in. Leven in het hier en nu, elk moment ervaren zoals het komt, zachter worden en ambities loslaten... Mijn Leuke Ouwe Vrouwen Energieclub helpt ons allemaal enorm, misschien kun je ook zo'n club oprichten?
Met mijn Rotterdamse handen uit de mouwen mentaliteit heb ik dat gelijk gedaan toen ik hier 3 jaar geleden kwam wonen. Hartstikke mooie Friese groepje vrouwen, inspirerend en potjes janken, uitjes, bellen, lieve woorden en lachen. Inderdaad belangrijk voor mij………echt een nieuwe fase hoor, ik blijf het voelen zo.
Janken is voor mij een verboden woord, sorry, tenzij je het hebt over honden of wolven. Mensen huilen, schreien, wenen, plengen tranen, maar mensen janken niet. Verder chapeau! Fantastisch!
….het uithouden in die eenvoud……ja dat is zeker de kunst. Ik vind het sinds een maand super confronterend dat mijn lijf in verval raakt, ik opeens in enge witte ziekenhuizen beland met nerds van doktoren, de lucht daar, het kunstlicht, systeem plafond……ik wil heel heel hard wegrennen. Zo niet mijn wereld. Wat dan wel? Vreselijk fijn werk altijd gehad en nu vrijwilligerswerk. Totaal onder mijn niveau. Wie wil putten uit een hutkoffer vol werk-en levenservaring? En dan iedereen die wegvalt om je heen. Echt ik heb nooit beseft dat ouder worden, de laatste fase, mentaal zo zwaar was. Ik dacht ook altijd dat als ik oud zou zijn ik het leven wel zou begrijpen en rond zou hebben. Het omgekeerde is waar. Ik weet en begrijp niks meer. Nou wil ik echt geen ouwe zure zeur worden en ik heb echt veel om dankbaar voor te zijn maarrrrr……het uithouden in die eenvoud van het leven, die leegte. Hoe doe je dat? Ik verlaat een feestje altijd op het hoogtepunt. En als alles minder word wanneer stap ik dan op? Toch gefeliciflapstaart Lisette…..met het leven wat je al zo intens en lang genoten hebt. Ga voor de KUNST🤲🏽
Oooh wat herkenbaar en wat midden in de roos nu ik net gisteren in een zwart gat zat en moest huilen zonder precies te weten waarom. Er wordt dan aan oud zeer geraakt. Enorm veel zelfbeklag en me verloren en verlaten voelend. Heerlijk je opmerking “Er gaat nooit iets weg, je komt er nooit vanaf.” Want dat troost! Dan hoef je niet meer te vechten en te proberen er maar vanaf te komen en je ook nog schuldig te voelen dat dat maar niet lukt. Zo dom voel ik me dan ook nog dat ik er maar last van houd van tijd tot tijd terwijl het me niets oplevert en dat zo goed weet. Vanmorgen stapte ik al beter en gemotiveerder uit bed, ompolem die handel :-) en jouw stukje draagt er nu ook toe bij :-)
En inderdaad het ongewenst zijn en de beschadiging die dat nalaat gaan nooit over.
Ik ga er weer op een positieve manier tegen aan. <3 (dit moet een hartje worden...)
En helemaal vergeten je te feliciteren ook nog. Te bezig met m'n eigen verdriet vandaag. Heel hartelijk gefeliciteerd Lisette en omdat ik me zo thuisvoel in de dingen die je schrijft en als een piepklein verjaardagscadeautje word ik meteen maar abonnee ook :-)
Ik herken dit helemaal ben 4 mei ook 73 geworden en ook nog om 20.00 geboren mijn jeugd herinnering is wel warm maar ook de oorlog trauma’s van mijn ouders speelden een rol. Het gaat wel goed met mij ook een fijneverjaardag gehad met ook de minder goede momenten. Ik ben al een paar maanden bezig om betaald lid te worden maar dat lukt steeds niet als ik bij de betaal site kom en met wero wilbetalen staat er 1 cent ik vertrouw het niet helemaal .
Nog van harte gefeliciteerd en een fijn leven verder 🎉💚💚💚
Wow dat is ook heftig, zeg. Maar mooi dat het goed gaat! Ik snap je wantrouwen tegen Wero maar het klopt wel: dit is de Amerikaanse manier om te checken of jouw bankrekening wel bestaat, ze trekken eerst 1 cent af. En ik geloof zelfs dat ze die later weer terugstorten. Maar daarna ben je dan betalend abonnee. Ben ik natuurlijk heel blij mee, ik vind het zo'n blijk van erkenning! Liefs!
Ik heb dit met moederdag. Als pubers hadden mijn broers en ik besloten dit niet meer te vieren, want het had iets met Hitler te maken, meenden wij. De dynamiek bij ons thuis was meestal niet zo feestelijk en praten deden we niet echt. Ik realiseer me nu pas (ik ben nu 60) dat we dit aan haar medegedeeld hadden en nooit hebben gevraagd wat zij ervan vond.
Ik hield mij elk jaar weer stoer, maar het knaagde ook. En dat doet het nog steeds wel. Schuldgevoel.
Met mijn gezin vieren we het wel. Mijn studerende dochters wringen zich elk jaar in bochten (denk ik) om er te kunnen zijn. Kan ook een weekje eerder of later.
En ook naar hen voel ik me altijd een beetje schuldig.
Het zal iets te maken hebben met de moederwond? Ik heb al veel aangekeken, onderzocht en doorvoeld voordat deze term er was. Ik weet dus ook niet of dit nog niet 'klaar' is, dat het misschien af en toe nog even opspeelt, of dat dit echt nog iets is.
Wens je nog een hele mooie dag! De zon schijnt hier uitbundig 🌻🌞
Bij ons thuis vroeger was moederdag ook taboe; ze zeiden inderdaad dat het door Hitler was ingesteld. Blijkt niet waar te zijn, het is een Amerikaanse uitvinding - ik meen van de bloemisten, maar al lang geleden. Ik zal het nog eens googlen. Mijn verjaardag is soms op moederdag en tegenwoordig is de paasvakantie veranderd in een meivakantie zodat mijn familie vaak weg is maar dat is voor mij geen probleem. Schuld?! Heb je mijn boek Jezelf vergeven (voor alles) nog niet gelezen? In mijn mensbeeld is schuldgevoel een schild tegen de echte hartenpijn; als je ermee gaat zitten hoe pijnlijk het echt is geweest, dan heb je die kramp van de schuld niet meer nodig. Je beseft dat je ook maar een mens bent met onvolkomenheden zoals elk ander mens.
Ja, heb het gelezen 🙏 En nog niet alle 'schuld' ondergraven. Het voelt inderdaad ongemakkelijk en verdrietig. Hoe het ging, dat zij een moeilijke moeder was voor mij, dat we zoveel hebben gestreden, dat zij er niet kon zijn voor mij, etc.
Dank voor je opmerking!
En moederdag schijnt inderdaad niet van Hitler te komen.
Wij doen niet aan loslaten’ schrijf je. Aan oplossen als in smelten, zacht worden, doe je als rebalancer natuurlijk wel.
Daarnaast geeft ‘een klein probleem oplossen’ (de trein gehaald, de taart gelukt, de wasmachine gerepareerd, het cryptogram opgelost) een moment van voldoening en ontspanning.
Ik wens je een fijne verjaardag met kleine leuke lieve probleempjes én de bijbehorende oplossingen.
Ik ben 65. Voor veel mensen is dat nog jong. Dat vind ik niet. In mijn beleving ben ik 85. Zo ongelooflijk veel en diep en vrolijk geleefd, zoveel dankbaarheid waar ik vol van zit……..en nu wordt het allemaal minder, op elk niveau. Voor mij voelt het als volbracht. Vervuld. En ik ben er nog……hoe ga ik dat doen? Alles wat ik over het leven wist is ingedaald en ik verteer. Met plezier hoor maar de toekomst? Ik vind het een schrikbeeld, en ik schrik nog het hardst dat ik dit zo vind. Had ik niet verwacht. Ik had altijd veel respect voor oude mensen, en die waren daar ergens, aan de overkant, in een tehuis of achter een karretje. Maar nee, ik behoor er nu zelf toe.
Ja dat is precies de uitdaging: nu is er nog maar een richting en dat is de diepte in. Leven in het hier en nu, elk moment ervaren zoals het komt, zachter worden en ambities loslaten... Mijn Leuke Ouwe Vrouwen Energieclub helpt ons allemaal enorm, misschien kun je ook zo'n club oprichten?
Met mijn Rotterdamse handen uit de mouwen mentaliteit heb ik dat gelijk gedaan toen ik hier 3 jaar geleden kwam wonen. Hartstikke mooie Friese groepje vrouwen, inspirerend en potjes janken, uitjes, bellen, lieve woorden en lachen. Inderdaad belangrijk voor mij………echt een nieuwe fase hoor, ik blijf het voelen zo.
Janken is voor mij een verboden woord, sorry, tenzij je het hebt over honden of wolven. Mensen huilen, schreien, wenen, plengen tranen, maar mensen janken niet. Verder chapeau! Fantastisch!
….het uithouden in die eenvoud……ja dat is zeker de kunst. Ik vind het sinds een maand super confronterend dat mijn lijf in verval raakt, ik opeens in enge witte ziekenhuizen beland met nerds van doktoren, de lucht daar, het kunstlicht, systeem plafond……ik wil heel heel hard wegrennen. Zo niet mijn wereld. Wat dan wel? Vreselijk fijn werk altijd gehad en nu vrijwilligerswerk. Totaal onder mijn niveau. Wie wil putten uit een hutkoffer vol werk-en levenservaring? En dan iedereen die wegvalt om je heen. Echt ik heb nooit beseft dat ouder worden, de laatste fase, mentaal zo zwaar was. Ik dacht ook altijd dat als ik oud zou zijn ik het leven wel zou begrijpen en rond zou hebben. Het omgekeerde is waar. Ik weet en begrijp niks meer. Nou wil ik echt geen ouwe zure zeur worden en ik heb echt veel om dankbaar voor te zijn maarrrrr……het uithouden in die eenvoud van het leven, die leegte. Hoe doe je dat? Ik verlaat een feestje altijd op het hoogtepunt. En als alles minder word wanneer stap ik dan op? Toch gefeliciflapstaart Lisette…..met het leven wat je al zo intens en lang genoten hebt. Ga voor de KUNST🤲🏽
Hoe oud ben je als ik vragen mag?
Oooh wat herkenbaar en wat midden in de roos nu ik net gisteren in een zwart gat zat en moest huilen zonder precies te weten waarom. Er wordt dan aan oud zeer geraakt. Enorm veel zelfbeklag en me verloren en verlaten voelend. Heerlijk je opmerking “Er gaat nooit iets weg, je komt er nooit vanaf.” Want dat troost! Dan hoef je niet meer te vechten en te proberen er maar vanaf te komen en je ook nog schuldig te voelen dat dat maar niet lukt. Zo dom voel ik me dan ook nog dat ik er maar last van houd van tijd tot tijd terwijl het me niets oplevert en dat zo goed weet. Vanmorgen stapte ik al beter en gemotiveerder uit bed, ompolem die handel :-) en jouw stukje draagt er nu ook toe bij :-)
En inderdaad het ongewenst zijn en de beschadiging die dat nalaat gaan nooit over.
Ik ga er weer op een positieve manier tegen aan. <3 (dit moet een hartje worden...)
Fijne verjaardag! 🌿🌼🫶🏼 En bedankt voor je - steeds weer - mooie verhalen!
Masha Pabien Lisette
je kent me niet maar ik ben zo blij met wat ik van jou 'ken'
Feliz dia 💛
Thamar
Lieve, leuke Lisette, gefeliciteerd en nog vele jaren! 🪩✨🤸🎉
En helemaal vergeten je te feliciteren ook nog. Te bezig met m'n eigen verdriet vandaag. Heel hartelijk gefeliciteerd Lisette en omdat ik me zo thuisvoel in de dingen die je schrijft en als een piepklein verjaardagscadeautje word ik meteen maar abonnee ook :-)
Fijne Lisette-jaardag 🌻
Gefeliciteerd Nog veel mooie jaren erbij
Ik herken dit helemaal ben 4 mei ook 73 geworden en ook nog om 20.00 geboren mijn jeugd herinnering is wel warm maar ook de oorlog trauma’s van mijn ouders speelden een rol. Het gaat wel goed met mij ook een fijneverjaardag gehad met ook de minder goede momenten. Ik ben al een paar maanden bezig om betaald lid te worden maar dat lukt steeds niet als ik bij de betaal site kom en met wero wilbetalen staat er 1 cent ik vertrouw het niet helemaal .
Nog van harte gefeliciteerd en een fijn leven verder 🎉💚💚💚
Wow dat is ook heftig, zeg. Maar mooi dat het goed gaat! Ik snap je wantrouwen tegen Wero maar het klopt wel: dit is de Amerikaanse manier om te checken of jouw bankrekening wel bestaat, ze trekken eerst 1 cent af. En ik geloof zelfs dat ze die later weer terugstorten. Maar daarna ben je dan betalend abonnee. Ben ik natuurlijk heel blij mee, ik vind het zo'n blijk van erkenning! Liefs!
Gefeliciteerd met je verjaardag!
Ik heb dit met moederdag. Als pubers hadden mijn broers en ik besloten dit niet meer te vieren, want het had iets met Hitler te maken, meenden wij. De dynamiek bij ons thuis was meestal niet zo feestelijk en praten deden we niet echt. Ik realiseer me nu pas (ik ben nu 60) dat we dit aan haar medegedeeld hadden en nooit hebben gevraagd wat zij ervan vond.
Ik hield mij elk jaar weer stoer, maar het knaagde ook. En dat doet het nog steeds wel. Schuldgevoel.
Met mijn gezin vieren we het wel. Mijn studerende dochters wringen zich elk jaar in bochten (denk ik) om er te kunnen zijn. Kan ook een weekje eerder of later.
En ook naar hen voel ik me altijd een beetje schuldig.
Het zal iets te maken hebben met de moederwond? Ik heb al veel aangekeken, onderzocht en doorvoeld voordat deze term er was. Ik weet dus ook niet of dit nog niet 'klaar' is, dat het misschien af en toe nog even opspeelt, of dat dit echt nog iets is.
Wens je nog een hele mooie dag! De zon schijnt hier uitbundig 🌻🌞
Bij ons thuis vroeger was moederdag ook taboe; ze zeiden inderdaad dat het door Hitler was ingesteld. Blijkt niet waar te zijn, het is een Amerikaanse uitvinding - ik meen van de bloemisten, maar al lang geleden. Ik zal het nog eens googlen. Mijn verjaardag is soms op moederdag en tegenwoordig is de paasvakantie veranderd in een meivakantie zodat mijn familie vaak weg is maar dat is voor mij geen probleem. Schuld?! Heb je mijn boek Jezelf vergeven (voor alles) nog niet gelezen? In mijn mensbeeld is schuldgevoel een schild tegen de echte hartenpijn; als je ermee gaat zitten hoe pijnlijk het echt is geweest, dan heb je die kramp van de schuld niet meer nodig. Je beseft dat je ook maar een mens bent met onvolkomenheden zoals elk ander mens.
Ja, heb het gelezen 🙏 En nog niet alle 'schuld' ondergraven. Het voelt inderdaad ongemakkelijk en verdrietig. Hoe het ging, dat zij een moeilijke moeder was voor mij, dat we zoveel hebben gestreden, dat zij er niet kon zijn voor mij, etc.
Dank voor je opmerking!
En moederdag schijnt inderdaad niet van Hitler te komen.
Gefeliciteerd met je verjaardag en je ( h)erkenning van je gevoel. Mooie feestelijke ontmoetingen.
Van harte gefeliciteerd Lisette! ‘
Wij doen niet aan loslaten’ schrijf je. Aan oplossen als in smelten, zacht worden, doe je als rebalancer natuurlijk wel.
Daarnaast geeft ‘een klein probleem oplossen’ (de trein gehaald, de taart gelukt, de wasmachine gerepareerd, het cryptogram opgelost) een moment van voldoening en ontspanning.
Ik wens je een fijne verjaardag met kleine leuke lieve probleempjes én de bijbehorende oplossingen.
Ja dat klopt! En ik denk ook dat er weleens iets uit zichzelf oplost, verdampt, als het er helemaal mag zijn.
Mooi en herkenbaar
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag, Lisette! Geniet van je mooie leeftijd!